Κυριακή, 28 Ιουνίου 2009

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΣΙΡΩNΗΣ: ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΣΥΜΠΟΣΙΟ ‘’ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ, ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΤΟΥ ΑΡΑΒΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ 2009’’

Φίλες και Φίλοι,
Αγαπητοί Σύνεδροι,
Τον περασμένο Νοέμβριο στη Δαμασκό της Συρίας, είχα την τιμή να εκπροσωπήσω τη Βουλή των Ελλήνων στο Διεθνές Συμπόσιο για το ‘’Δικαίωμα στην Επιστροφή των Παλαιστινίων στην Πατρίδα τους’’.
Την επόμενη της επιστροφής μου από τη Δαμασκό, στις 25.11.2008, κατήγγειλα από το βήμα της Βουλής ότι συντελείται ένα έγκλημα σε βάρος του Παλαιστινιακού λαού, ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας και ότι η διεθνής κοινότητα κλείνει τα μάτια, εθελοτυφλεί μπροστά σ’ αυτό το έγκλημα. Ένα μήνα αργότερα ξεκίνησαν οι βομβαρδισμοί. Ήταν τα χειρότερα Χριστούγεννα για τον παλαιστινιακό λαό, αλλά και για εμάς που η σκέψη μας ήταν κοντά τους. Η θλίψη μας έγινε θυμός και οργή για την αδικία.
Σ’ αυτή τη σεμνή βραδιά που με τόση αγάπη και μεράκι ετοίμασαν οι διοργανωτές, η ‘’Ελληνοπαλαιστινιακή Φιλία’’ και οι ‘’Ευρωπαίοι για τα Ιεροσόλυμα’’, οφείλουμε πρώτα και πάνω από όλα να συγχαρούμε ολόκληρο τον Αραβικό κόσμο που επέλεξε για το 2009 την Ιερουσαλήμ ως Πρωτεύουσα του Αραβικού Πολιτισμού.
Την Ιερουσαλήμ, μια πόλη Σύμβολο στους αιώνες και σημείο συνάντησης εθνών, πολιτισμών και θρησκειών, πόλη του Παγκόσμιου Πολιτισμού και χώρος της παγκόσμιας κληρονομιάς.
Τούτη την ώρα όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε τους αδελφούς μας τους Παλαιστίνιους, οι οποίοι δοκιμάζονται σκληρά και δίνουν ένα δίκαιο και δυναμικό αγώνα για τη δικαίωσή τους, που ζουν ως πρόσφυγες μέσα στην ίδια τους την Πατρίδα, ή είναι αποκλεισμένοι στην μαρτυρική Γάζα, ή είναι εγκλωβισμένοι στο εξωτερικό χωρίς δικαίωμα να επιστρέψουν στην Πατρίδα τους.
Τι θα πούμε σ’ αυτά τα παιδιά που τρέχουν ανάμεσά μας, όταν μας ρωτήσουν: ‘’ποια είναι η Πατρίδα μας;’’. Τους οφείλουμε μια απάντηση. Οφείλουμε να τους δώσουμε μια υπόσχεση. Ότι δεν θα σταματήσουμε να αγωνιζόμαστε μέχρι να αποκτήσουν τη δική τους Πατρίδα. Το δικό τους ανεξάρτητο και κυρίαρχο Κράτος. Γιατί όχι, με Πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ.
Θέλουμε να σας διαβεβαιώσουμε ότι δεν είστε μόνοι σας να δίνετε καθημερινά τον αγώνα για επιβίωση και δικαίωση.
Είμαστε και εμείς κοντά σας, δίπλα σας, ενώνουμε και τη δική μας φωνή με τη δική σας κραυγή και αγωνία να ακουστεί περισσότερο και πιο δυνατά.
Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στον αγώνα σας και την πίστη μας ότι σύντομα θα δικαιωθείτε.
Η άμεση άρση του αποκλεισμού της Γάζας, το δικαίωμα των Παλαιστινίων στην επιστροφή στην Πατρίδα τους και η Ίδρυση ενός ανεξάρτητου Παλαιστινιακού Κράτους θα έχουν πάντα την υποστήριξή μας.
Αυτό είναι το μήνυμα που στέλνουμε απόψε εδώ από την Αθήνα. Αυτό είναι το μήνυμα της Ειρήνης και της Ανεξαρτησίας που στέλνουμε σήμερα από την Ελλάδα, τη Χώρα της Δημοκρατίας και του Πολιτισμού.
Φίλες και Φίλοι,
Κλείνοντας, δεν μπορώ να ξεχάσω την μεγάλη και εγκάρδια αγκαλιά που άνοιγε ο αείμνηστος Ανδρέας Παπανδρέου στον αείμνηστο Γιασέρ Αραφάτ κάθε φορά που επισκεπτόταν την Ελλάδα.
Αυτή η μεγάλη και ζεστή αγκαλιά θα υπάρχει πάντα για τους Παλαιστίνιους από τον ελληνικό λαό.
Στοχασμός-Πολιτική

Επιστροφή στο "Σίβυλλα-Sibilla"

Σάββατο, 27 Ιουνίου 2009

Ποιος δολοφονεί τους νεκρούς, γράφει από τη Γάζα ο Ιταλός Vittorio Arrigoni. Γιατί η «πολιτισμένη» δύση δολοφονεί έναν λαό, εμείς…

Vittorio Arrigoni, ανταπόκριση από τη Γάζα και δικές μας επισημάνσεις
“Κυριακή πρωί πήγαμε στη Beit Hanoun να ψάξουμε το σώμα ενός νεαρού βοσκού, του 19χρονου Ahmed Abu Hashih που εξαφανίστηκε στις 21 Απρίλη.
Η Γάζα είναι μια φυλακή, δεν μπαίνει και δεν βγαίνει κανένας, συνεπώς όταν κάποιος “εξαφανίζεται” σημαίνει ότι το πτώμα του θα βρίσκεται κάπου κοντά στα σύνορα. Εκεί που συνήθως ο Ahmed πήγαινε για βοσκή τα ζώα του. Για 54 ημέρες η οικογένεια του νεαρού βοσκού εκλιπαρούσε τον Διεθνή Ερυθρό Σταυρό να μεσολαβήσει για την αναζήτηση του Ahmed...”.
Για 54 ημέρες η άρνηση του οργανισμού που σεβάστηκαν οι μεγαλύτεροι εγκληματίες του πλανήτη, με πρώτο τον Χίτλερ: «Πολύ επικίνδυνο».
«Επικίνδυνο» να γίνει αναζήτηση ενός πτώματος μέσα στη Γάζα, δηλαδή να σταματήσουν λίγες ώρες τα ναζιστικά γουρούνια με τους ελεύθερους σκοπευτές και τα πολυβόλα, να επιτρέψουν την ανεύρεση ενός πτώματος, που; Μέσα στη γη άλλων!
Ο σεβασμός στους νεκρούς δεν αποτελεί προνόμιο της αρχαίας Ελλάδας, αλλά ΟΛΩΝ των λαών του κόσμου! Οι μόνοι στην παγκόσμια ιστορία, που δεν σεβάστηκαν και δεν σέβονται τους νεκρούς, είναι οι ναζί του χωροφύλακα των ΗΠΑ στη Μ. Ανατολή!


Εθελοντές από χώρες που βρίσκονται μέσα στη μεγαλύτερη φυλακή του πλανήτη, όπως ο Βικ (μιλούσαμε μαζί του στη διάρκεια των δολοφονικών βομβαρδισμών στη Γάζα)*, μαζί με τον πατέρα, τον αδελφό του Ahmed και 5 Παλαιστίνιους της οργάνωσης “Τοπική Πρωτοβουλία” Γάζας, μπροστά στο μαρτύριο μιας οικογένειας να θάψει το νεκρό της παιδί, ξεκίνησαν για την «αναζήτηση».
Άραγε, πόσο ισχυρό μπορεί να είναι, ποιοι στηρίζουν ένα καθεστώς που γονατίζει τον Διεθνή Ερυθρό Σταυρό;
“8 ισραηλινά τζιπ τέθηκαν σε συναγερμό, πέρα από τα σύνορα της Γάζας και άρχισαν να μας πυροβολούν, να ρίχνουν και χειροβομβίδες. Μετά από μισή ώρα, που μας φάνηκε αιώνας και αποφεύγοντας τις εκατοντάδες νάρκες, βρήκαμε το σώμα του Ahmed, ή σωστότερα ότι είχε απομείνει”: (foto by Shadi Al Garra)
Τύλιξαν το σώμα με ένα σεντόνι, απομακρύνθηκαν, το έβαλαν σε ένα κάρο που τραβούσε ένα γαϊδουράκι και το μετέφεραν σε ασθενοφόρο…
“Μεγάλος ο πόνος της οικογένειας, όταν είδαν τη σωρό… πόνος 54 ημερών χωρίς ελπίδα…
Τη Δευτέρα πήγαμε στην κηδεία. Φτωχή οικογένεια, αλλά φιλόξενη και γενναία, παράδοση βεδουίνων κτηνοτρόφων. Ο πατέρας δεν σταμάτησε να μας ευχαριστεί που τον βοηθήσαμε ώστε να τιμήσει με ταφή το γιο του…”

Πότε στην παγκόσμια ιστορία, ή ακόμη και τη μυθολογία όλων των λαών του πλανήτη, η ταφή ενός νεκρού είναι απαγορευμένη;
Τον 21ο αιώνα η ταφή ενός νεκρού απαγορεύεται από τα ναζιστικά γουρούνια του Ισραήλ και αυτό το έγκλημα, Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΕΝΟΣ ΝΕΚΡΟΥ, βαραίνει όλους τους ανθρώπους της γης.
Όμως, η ενοχή της «πολιτισμένης» δύσης είναι μεγαλύτερη. Η ενοχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης τεράστια, αφού επέβαλε εκλογές στην Παλαιστίνη, τις διεξήγαγε με δική της ευθύνη, τις επικύρωσε ως τις δημοκρατικότερες του πλανήτη, αλλά επειδή ο Παλαιστινιακός λαός δεν ψήφισε τους αρεστούς της δύσης, έχει αποκλεισμένους 1,5 εκατομμύρια ανθρώπους. Αποκλεισμός σε φάρμακα, τρόφιμα, νερό, καύσιμα… στα πάντα!
Και η Ε.Ε. της δεξιάς και της συντήρησης δεν έχει «προβληματισμούς» να στηρίζει εγκλήματα, η δήθεν προοδευτική κεντροαριστερά και οι προοδευτικοί ευρωβουλευτές, γιατί στηρίζουν το διεθνές έγκλημα, το Ολοκαύτωμα του 2009;
Ο Χίτλερ, ακόμη και στο γκέτο της Βαρσοβίας δεν διέκοψε τον ηλεκτρισμό, το νερό, τη διανομή τροφίμων, όπως θύμισε ο Ιταλός Γερουσιαστής Fernando Rossi, στην πρόσφατη ομιλία του στο Διεθνές Συμπόσιο της Αθήνας.
Αυτό που δεν τόλμησε ο εγκληματίας Χίτλερ το τολμούν οι «πολιτισμένοι» της δύσης, για να υλοποιηθεί η ναζιστική εθνοκάθαρση του Ισραήλ.

Όποιος δεν σέβεται τη ζωή, δεν έχει πρόβλημα να σεβαστεί το θάνατο!

* Σημερινό μήνυμα του ιταλού Vittorio Arrigoni, από την Γάζα στα ιταλικά ΜΜΕ: ΝΑ ΠΑΤΕ ΝΑ ΓΑΜΗΘΕΙΤΕ

Το “αποκλειστικά” ρεπορτάζ, ηχεί καλύτερα από το “μισθοφορικά”

Γράφει σήμερα, μέσα από τη Γάζα ο Vittorio Arrigoni: τα πρόσωπα των διάφανων φαντασμάτων ζητούν δικαιοσύνη

Ο Vittorio Arrigoni αρνείται να εγκαταλείψει τη Γάζα

Vittorio Arrigoni, που βρίσκεται στην βομβαρδιζόμενη κι αποκλεισμένη Γάζα!

Ο Ιταλός φίλος Vittorio Arrigoni, μέσα από την πολιορκημένη και βομβαρδιζόμενη Γάζα, για τους Έλληνες και τις Ελληνίδες

Γράφει σήμερα, μέσα από τη Γάζα ο Vittorio Arrigoni: τα πρόσωπα των διάφανων φαντασμάτων ζητούν δικαιοσύνη

Έτσι τα παιδιά της Παλαιστίνης ζουν τη φρίκη - Vittorio Arrigoni on the ground in Gaza

Απολογισμός της χθεσινή νύχτας από την επιχείρηση γενοκτονίας του Ισραήλ και των επιστατών του Ολοκαυτώματος ΗΠΑ – ΟΗΕ – Ευρωπαϊκή Ένωση

Επιστροφή στο "Σίβυλλα-Sibilla"

Παρασκευή, 26 Ιουνίου 2009

Pier Paolo Pasolini: io so (Εγώ γνωρίζω)

Εγώ γνωρίζω
τα ονόματα των υπευθύνων για εκείνο που ονομάζεται πραξικόπημα (και στην ουσία είναι μία σειρά από πραξικοπήματα που οικοδομούνται ως σύστημα για την προστασία της εξουσίας).
Εγώ γνωρίζω
τα ονόματα των υπευθύνων για τη σφαγή στο Μιλάνο, στις 12 Δεκέμβρη 1969.
Εγώ γνωρίζω
τα ονόματα των υπευθύνων για τις σφαγές στη Μπρέσια και τη Μπολόνια, τους πρώτους μήνες του 1974.
Εγώ γνωρίζω
τα ονόματα της "ηγεσίας" που διεύθυνε τόσο τους παλαιούς φασίστες εμπνευστές των πραξικοπημάτων, όσο και τους νεοφασίστες εκτελεστές των πρώτων σφαγών, αλλά και τους "άγνωστους" εκτελεστές των πρόσφατων σφαγών.
Εγώ γνωρίζω
τα ονόματα αυτών που καθοδήγησαν τις δύο διαφορετικές, ή μάλλον αντίθετες, φάσεις της έντασης: την πρώτη αντικομουνιστική φάση (Μιλάνο 1969) και τη δεύτερη αντιφασιστική φάση (Μπρέσια και Μπολόνια 1974).
Εγώ γνωρίζω
τα ονόματα της ομάδας των ισχυρών οι οποίοι, με τη βοήθεια της CIA (και σε δεύτερο βαθμό με τη βοήθεια των ελλήνων συνταγματαρχών και της μαφίας),
πρώτα δημιούργησαν (εξάλλου απέτυχαν ελεεινά) μία αντικομουνιστική σταυροφορία για να καταστείλουν την εξέγερση του 1968 και ακολούθως, πάντα με την καθοδήγηση και τη βοήθεια της CIA, ανασυγκρότησαν μία αντιφασιστική παρθενία για να περιορίσουν το μέγεθος της συντριβής τους από τα αποτελέσματα των δημοψηφισμάτων
.
Εγώ γνωρίζω
τα ονόματα εκείνων που, μεταξύ μιας Θείας Λειτουργίας και μιας άλλης, έδωσαν εντολές και εγγυήθηκαν την πολιτική προστασία γηραιών στρατηγών (για να έχουν εναλλακτικό σχέδιο στην εφεδρεία, για την οργάνωση ενός στρατιωτικού πραξικοπήματος), νεαρών νεοφασιστών, ή μάλλον νεοναζιστών (για να συγκεκριμενοποιήσουν την αντικομουνιστική ένταση),τέλος κοινών εγκληματιών μέχρι τώρα, και ίσως για πάντα, χωρίς όνομα(για να δημιουργήσουν την επόμενη αντιφασιστική ένταση).
Εγώ γνωρίζω
τα ονόματα των σοβαρών και σημαντικών ανθρώπων που βρίσκονται πίσω από τα κωμικά πρόσωπα, όπως εκείνος ο στρατηγός της δασικής υπηρεσίας που δραστηριοποιούταν στην Citta Ducale (ενώ τα δάση καίγονταν), ή πίσω από τα σκοτεινά πρόσωπα και ξεκάθαρα με οργανωτικά καθήκοντα, όπως ο στρατηγός Miceli.
Εγώ γνωρίζω
τα ονόματα των σοβαρών και σημαντικών ανθρώπων που βρίσκονται πίσω από τα δυστυχισμένα παιδιά που έχουν επιλέξει τη φασιστική θηριωδία και πίσω από τους κοινούς κακοποιούς, Σικελούς και μη Σικελούς, που διατέθηκαν ως πληρωμένοι φονιάδες (killers).
Εγώ γνωρίζω
όλα αυτά τα ονόματα και όλα αυτά τα γεγονότα (επιθέσεις εναντίον των θεσμών και βομβιστικές σφαγές), για τα οποία είναι ένοχοι.Εγώ γνωρίζω. Αλλά δεν έχω αποδείξεις. Δεν έχω ούτε ενδεχόμενα στοιχεία.
Εγώ γνωρίζω
ως διανοούμενος, ως συγγραφέας που προσπαθεί να παρακολουθήσει αυτό που συμβαίνει, να γνωρίζει αυτά που γράφονται, να φαντάζεται αυτό που δεν είναι γνωστό ή αυτό που συγκαλύπτεται. Γιατί ένας διανοούμενος συνδέει γεγονότα, ακόμη και ξεχασμένα, θέτει μαζί τα κομμάτια και τα θραύσματα ενός λογικού συνόλου του πολιτικού συστήματος, ανασυνθέτει τη λογική εκεί όπου φαίνεται πως βασιλεύει η αυθαιρεσία, ο παραλογισμός και το μυστήριο. Όλα αυτά αποτελούν μέρος του επαγγέλματός μου και του ενστίκτου του επαγγέλματός μου. Πιστεύω πως είναι πολύ δύσκολο να λαθέψει το "μυθιστορηματικό ερευνητικό έργο", πως δηλαδή δεν έχει σύνδεση με την πραγματικότητα, και πως οι αναφορές του σε γεγονότα και πραγματικά πρόσωπα μπορεί να είναι ανακριβείς. Τέλος, πιστεύω πως πολλοί άλλοι διανοούμενοι και μυθιστοριογράφοι γνωρίζουν αυτό που γνωρίζω και εγώ ως διανοούμενος και μυθιστοριογράφος. Γιατί η ανασύνθεση της αλήθειας αναφορικά με ό,τι συνέβη στην Ιταλία μετά το 1968 δεν είναι και τόσο δύσκολη...
Pier Paolo Pasolini (14 Νοέμβρη 1974)
Επιστροφή στο "Σίβυλλα-Sibilla"

Πέμπτη, 25 Ιουνίου 2009

Addio Maurizio!

I FUNERALI DI MAURIZIO VALENZI

Addio Maurizio! Ένας φίλος της Ελλάδας δεν είναι πλέον μαζί μας...

Ο Maurizio Valenzi προλόγισε το βιβλίο του Νίκου Κλειτσίκα "Το ελληνικό φοιτητικό κίνημα και ο αντιδικτατορικός αγώνας στην Ιταλία"
Πρόλογος Γερουσιαστή Maurizio Valenzi, στο βιβλίο του Νίκου Κλειτσίκα "Το ελληνικό φοιτητικό κίνημα και ο αντιδικτατορικός αγώνας στην Ιταλία"
Οι αγώνες για τη Δημοκρατίανα μην ξεχαστούν ποτέ...
Είναι ένας ευγενής νόμος της φύσης, ότι ο χρόνος στο αδιάφορο διάβα του, αφήνει βαθιά χαραγμένα σημάδια στη ζωή των ανθρώπων αλλά και δεσμούς που παραμένουν ακατάλυτα ζωντανοί στη μνήμη. Χάρις σ' αυτόν το νόμο παραμένουν ζωντανά στη θύμησή μου, τα χρόνια εκείνα που είχα την ευκαιρία να γνωρίσω μια ομάδα νεαρών Ελλήνων, που ήταν φοιτητές στα πανεπιστήμια της Νάπολης.
Ανάμεσα στις τόσες ομάδες ξένων φοιτητών, οι Έλληνες ήταν σίγουρα η πολυπληθέστερη ομάδα και επιπλέον η ενεργότερη πολιτικά, πάντα προσηλωμένη στις, πολλές φορές, δραματικές εξελίξεις της χώρας τους. Αυτό, πιστεύω, λειτούργησε θετικά επηρεάζοντας σαν μια σημαντική αντανάκλαση την πορεία της δημοκρατίας στην Ελλάδα.
Από τα χρόνια που ήμουν επιφορτισμένος με την κομματική οργάνωση του Κομμουνιστικού Κόμματος, σαν αναπληρωτής Γραμματέας, προσπάθησα, χωρίς να παρεμβαίνω στις επιλογές αυτών των ζωντανών ομάδων από Έλληνες φοιτητές, να δώσω τη συνεισφορά μου στις δυνάμεις εκείνες που προσδιόριζαν για χώρο τους τη δημοκρατική αριστερά. Επίσης γιατί, με το πραξικόπημα των συνταγματαρχών στην Ελλάδα και την άνοδό τους στην εξουσία, η ασφάλεια αυτών των φοιτητών διέτρεχε σοβαρό κίνδυνο από τις κατασκοπευτικές δραστηριότητες της ελληνικής κυβέρνησης, που διοργάνωσε ένα κυριολεκτικό φακέλωμα όλων όσων ενεργοποιούνταν στους Συλλόγους. Η ιταλική κυβέρνηση από την άλλη, δεν ανησύχησε ώστε να αντιτεθεί στη δικτατορία, αλλά για να πούμε την αλήθεια, ούτε και της συμπαραστάθηκε. Τα κόμματα της αριστεράς προσπαθούσαν πάντα να δώσουν τη στήριξή τους, όχι μόνο στους Έλληνες φοιτητές, αλλά επίσης στους Κύπριους, τους Παλαιστίνιους και τους Ιρανούς που αγωνίζονταν για τη δημοκρατία στις χώρες τους. Σε ότι αφορά την ιδιαιτερότητα της ναπολιτάνικης πραγματικότητας, μπορώ να πιστοποιήσω ότι αυτή η στήριξη ήταν πολύ πιο αποτελεσματική όταν - για πρώτη φορά στην ιστορία της πόλης - η κυβέρνησή της αποτελούνταν από μια συμμαχία που κατηύθυνε ένας κομμουνιστής Δήμαρχος και συνέβη αυτήν την τιμή και το πεπρωμένο να τα έχω εγώ.
Από εκείνη τη στιγμή η συνεργασία με την Ομοσπονδία των Ελληνικών Φοιτητικών Συλλόγων και ειδικότερα με τον πρόεδρό της Νίκο Κλειτσίκα, δυνάμωσε σημαντικά. Μαζί του αγωνιστήκαμε για τα δικαιώματα του παλαιστινιακού λαού, προσκαλώντας και υποδεχόμενοι στη Νάπολη προσωπικότητες όπως τον παναγιότατο Καππούτσι ή όπως τον Φάτι Αραφάτ (αδελφό του Γιάσερ Αραφάτ).
Προσκαλέσαμε και υποδεχθήκαμε τον Βάσο Λυσσαρίδη, ηγέτη της κυπριακής αντίστασης.
Συνδιοργανώσαμε συναντήσεις και εκδηλώσεις με Έλληνες καλλιτέχνες και διανοούμενους (Γιάννης Μαρκόπουλος, Μαρίζα Κωχ, Γιώργος Σκούρτης...). Είχα την τιμή να γνωρίσω τον Ανδρέα Παπανδρέου, την Μελίνα Μερκούρη και τον Αλέκο Παναγούλη, του οποίου διατηρώ ακόμη ένα σκίτσο.
Γνώρισα τον Ηλία Ηλιού που πάντα θυμάμαι με αγάπη, μαζί με τον γιο του, και με τον οποίο είναι συνδεδεμένο ένα από τα πιο απογοητευτικά επεισόδια της ζωής μου. Είχα πληροφορηθεί ότι ο Ηλιού, κρατούμενος στις φυλακές των συνταγματαρχών, ήταν βαριά άρρωστος' μια γάγγραινα στο πόδι του αποτελούσε σοβαρό κίνδυνο για τη ζωή του. Προσπάθησα να έλθω σε επικοινωνία με κάποιον βουλευτή της ελληνικής βουλής, ώστε να μεταφερθεί σε κάποιο νοσοκομείο και έφθασα στην Αθήνα. Εκεί, οι αρχές μου απαγόρευσαν να εξέλθω από το αεροδρόμιο για να πάω στην πόλη. Παρ' όλες τις προσπάθειές μου και τη θέση που κατείχα σαν Γερουσιαστής της Ιταλικής Δημοκρατίας, με ανάγκασαν να ξαναφύγω και να επιστρέψω στη Ρώμη, χωρίς να μπορέσω να κάνω τίποτα.
Όλες αυτές τις μνήμες που ο χρόνος είχε μόνο σχηματοποιήσει αλλά που ποτέ δεν έσβησε, τις ξαναζωντάνεψε το βιβλίο του Νίκου Κλειτσίκα, που απεικονίζει ζωντανά το κίνημα εναντίον της δικτατορίας των συνταγματαρχών στην Ελλάδα και τη συμπαράσταση σ' αυτό από τον ιταλικό λαό και την πόλη της Νάπολης. Μια πόλη με ριζωμένη βαθιά ιστορική μεσογειακή παράδοση, πρόσφερε γενναιόδωρα τη συμπαράστασή της σ' αυτούς που αγωνίζονταν για τη δημοκρατία και την ελευθερία.
Ο Νίκος Κλειτσίκας δεν περιορίζεται σε μια ακριβή ημερολογιακή καταγραφή ή ένα ξεφύλλισμα γεγονότων και στιγμών, αλλά εμπλουτίζει ιστορικά τα γεγονότα, με ζωντάνια και πάθος που οφείλονται στο αίσθημα που τον διακατέχει ως έναν από τους κύριους συντελεστές αυτού του κινήματος.
Από το συγγραφέα δε διαφεύγει καν το νόημα της συνέχειας. Η διήγηση συμπεριλαμβάνει ένα ευρύ πλαίσιο, της ιστορικής ελληνικής παρουσίας στην αμπανία, αν και δικαιολογημένα αυτό το αποτελεσματικό στοιχείο παραμένει δευτερογενές και δεν επιτρέπει στην ιστορική καταγραφή να ιχνογραφήσει μια "ρομαντική" προοπτική.
Το βιβλίο όμως χαρακτηρίζεται από ένα ύφος σχεδόν απρόσωπης ιστορικής ανάλυσης, γιατί ούτε η προσωπικότητα και το ήθος του συγγραφέα, ούτε η δική του συμμετοχή σε εκείνα τα γεγονότα, αλλοιώνει την αλήθεια.
Είναι σημαντικό, μια ιστορική περίοδος σαν αυτή που απεικονίζει ο Νίκος και που αντιπροσωπεύει όλους τους αγώνες για την Δημοκρατία, να μην ξεχαστεί ποτέ: ούτε εδώ, ούτε στην Ελλάδα, ούτε πουθενά στη γη.
Maurizio Valenzi
Γερουσιαστής της Ιταλικής Δημοκρατίας
Νάπολη, Οκτώβρης 2000
Mai dimenticarele lotte per la Democrazia...
E una benevola legge della natura che il tempo, nonostante il suo imperturbabile trascorrere, lasci dei segni profondi nella vita degli uomini ma anche dei legami che restano a lungo vivi nella memoria.
Ed e proprio in virtu di questa legge che sono stati sempre presenti nel mio ricordo gli anni in cui ebbi l'occasione di conoscere un gruppo di giovani greci, studenti delle varie facolta universitarie napoletane. Tra i tanti gruppi di studenti stranieri quello greco era certamente il piu numeroso nonche il piu attivo politicamente, sempre attento alle vicende, a volte drammatiche, del proprio paese - e questo ritengo abbia avuto una funzione positiva, influendo notevolmente, pur se di riflesso, sulle sorti della democrazia in Grecia.
Fin dagli anni in cui ero responsabile nella federazione comunista - come vice segretario - ho cercato, senza interferire nelle scelte dei giovani appartenenti a questi vivaci gruppi di studenti greci, di dare un contributo alle forze che si identificavano nella sinistra democratica, anche perche, con l'avvento al potere dei colonnelli in Grecia, la sicurezza di questi studenti era messa in pericolo dagli interventi spionistici del governo greco, che organizzo una vera e propria schedatura di tutti gli attivisti delle varie associazioni. Iniziativa, questa, che il governo italiano non si preoccupo di contrastare, ma a dire il vero non favori, mentre i partiti della sinistra cercarono sempre di dare il loro sostegno non solo agli studenti greci ma anche ai ciprioti, i palestinesi, gli iraniani che lottavano per la democrazia nei loro paesi. Per quanto riguarda lo specifico nella realta napoletana, posso affermare che questo sostegno e diventato molto piu efficace quando, per la prima volta nella nella storia della citta, il suo governo fu assunto da una alleanza guidata da un sindaco comunista e a me tocco l'onore e la fortuna di esserlo. Da quel momento la collaborazione con la Federazione delle Associazioni Studentesche Greche in Italia, e in particolare col suo presidente Nikos Klitsikas, si rafforzo notevolmente: insieme ci battemmo per i diritti del popolo palestinese accogliendo a Napoli personalita come monsignor Cappucci o come il fratello di Arafat. Abbiamo accolto il leader della resistenza cipriota Vasos Lyssaridis, abbiamo organizzato incontri con artisti e intellettuali greci (Y. Markopoulos, M. Koch, Y. Skourtis), ho avuto l'onore di conoscere Andreas Papandreou, Melina Mercuri, Alekos Panagulis, di cui conservo ancora un disegno, e Ilias Iliou, che ricordo affettuosamente, insieme al figlio, e a cui e legato uno degli episodi piu frustranti della mia vita.
Ero stato informato che Iliou, tenuto in carcere dai colonnelli, era gravemente malato (una cancrena alla gamba metteva in serio pericolo la sua vita). Tentai percio di contattare un esponente del Parlamento Greco perche Iliou fosse trasportato in ospedale, ma giunto ad Atene le autorita mi impedirono di lasciare l'aeroporto e andare in citta. Nonostante i miei ripetuti tentativi e la mia carica di senatore della Repubblica italiana, fui costretto a ripartire per Roma senza essere riuscito a far niente.
Tutti questi ricordi, che il tempo aveva solo affuscato ma mai spento, sono stati ravvivati dal libro di Nikos Klitsikas, che con il suo lavoro da una viva rappresentazione del movimento contro la dittatura dei colonnelli in Grecia e il sostegno ad esso dato dal popolo italiano e dalla citta di Napoli; citta che, saldamente ancorata alla sua storica tradizione mediterranea, ha generosamente offerto il suo appoggio a chi lottava per la democrazia e per la liberta.
Nikos Klitsikas non si limita ad una cronaca precisa e spoglia di quei momenti, ma li arricchisce di quel senso vivo delle cose e dei fatti che solo chi ha vissuto con passione quegli avvenimenti possiede.
All'autore non sfugge neanche il senso della continuita: il racconto e inserito infatti nel quadro ben piu ampio della ormai storica presenza greca in Campania, anche se, giustamente, questo elemento effettivo rimane solo marginale e non permette che la narrazione storica possa essere tacciata di avere una prospettiva "romantica".
Il libro e contraddistinto da un taglio quasi impersonale nella descrizione dei fatti e nel loro susseguirsi cronologico, poiche ne la personalita dell'autore ne la sua partecipazione agli avvenimenti narrati stravolgono la realta.
E importante che un periodo come quello descritto da Nikos, rappresentativo di tutte le lotte per la Democrazia, non venga mai dimenticato: ne qui, ne in Grecia, ne in nessun angolo della terra.
Maurizio Valenzi - Napoli, gennaio 2000
Επιστροφή στο "Σίβυλλα-Sibilla"

Τετάρτη, 24 Ιουνίου 2009

H ομιλία της Σoφίας Σακοράφα, στο Διεθνές Συμπόσιο της Αθήνας για την Ιερουσαλήμ

Κυρίες και κύριοι,
Χαιρετίζω με τη σειρά μου την πρωτοβουλία της Ελληνοπαλαιστινικής Φιλίας, για την τέλεση του σημερινού Διεθνούς Συμποσίου.
Πονάει, κυρίες και κύριοι, όπως αποδεικνύεται, η κήρυξη της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Αραβικού κόσμου για το 2009.
Πονάει και φοβίζει.
Εξ’ ου και ο βρώμικος υπόγειος πόλεμος που έγινε για δήθεν αλλαγή της ημερομηνίας της σημερινής εκδήλωσης.
Εξ’ ου και η στάση του Υπουργείου Εσωτερικής Ασφάλειας του Ισραήλ για τις προγραμματισμένες εκδηλώσεις στα Ανατολικά Ιεροσόλυμα.
Βέβαια εδώ θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι, πριν δούμε ακριβώς τι είναι αυτό που δημιουργεί το φόβο.
Αυτές οι πρακτικές των συνωμοσιών, του υπόγειου πολέμου, της προβοκατόρικης διαχείρισης, της επικοινωνιακής στρέβλωσης μπορεί να απηχούν, μπορεί να έχουν ένα πρόσκαιρο αποτέλεσμα, στο δύσκολο χώρο της Μέσης Ανατολής, αλλά έξω από εμάς, μακριά από εμάς και καταδικασμένοι σε ανυποληψία από εμάς, οι μηχανισμοί προπαγάνδας και προβοκάτσιας που άνθισαν στην Ελλάδα άλλες εποχές.
Εποχές περασμένες και καταδικασμένες όσο και οι πρακτικές τους.
Κυρίες και κύριοι
Ας δούμε λοιπόν τι είναι αυτό που γεννάει αυτό το φόβο.
Ας δούμε τι είδους φόβος είναι αυτός.
Ας δούμε ποιος φοβάται τον Παλαιστινιακό λαό.
Να ξεκινήσω από το ποιος είναι το υποκείμενο του φόβου που απαντιέται και πιο εύκολα.
Είναι αυτός που με την πολιτική του έχει καταδικάσει ολόκληρους λαούς,
ηπείρους ολόκληρες,
εκτεταμένα τμήματα της παγκόσμιας κοινωνίας σε πολέμους, σε κατοχές, σε ιδιότυπους οικονομικούς και κοινωνικούς αποκλεισμούς.
Ο θύτης είναι αυτός που φοβάται.
Γιατί φοβάται?
Γιατί ενώ ήδη έχει εξαντλήσει όλα τα αποθέματα της βίας, της υφαρπαγής της πατρίδας, της κατά μέτωπο επίθεσης σε δικαιώματα, με κυρίαρχο το δικαίωμα αυτό στην ζωή, εν τούτοις δε δημιουργεί το επιθυμητό status.
Η Γάζα πριν από λίγους μήνες ισοπεδώθηκε.
Η Γάζα έχασε χιλιάδες άμαχους.
Η Γάζα δεν έχει ακόμη και σήμερα τα στοιχειώδη προκειμένου να αντεπεξέλθει.
Η Γάζα είναι αποκλεισμένη από στεριά, θάλασσα και αέρα.
Η Γάζα όμως αντέχει.
Ο Παλαιστινιακός λαός αντέχει.
Και δεν υπάρχει μεγαλύτερος φόβος, από το να χάνεις τη στιγμή που έχεις κάνει τα πάντα, ακόμη και περισσότερα από τα πάντα, προκειμένου να κερδίσεις.

Τι είδους λοιπόν φόβος είναι αυτός?
Είναι ο φόβος της μηδενικής προοπτικής.
Της μηδενικής προσδοκίας.
Τι άλλο μένει να κάνεις ?
Έχεις ισοπεδώσει πόλεις ολόκληρες.
Έχεις δημιουργήσει στρατιές προσφύγων.
Έχεις σκοτώσει με σαφείς εντολές αμάχους.
Έχεις βομβαρδίσει καταφύγια του ΟΗΕ.
Έχεις κατακερματίσει χωριά και οικογένειες.
Έχεις χρησιμοποιήσει για 25 ημέρες απαγορευμένα όπλα.
Έχεις εξαντλήσει όλη τη στρατηγική και τακτική σου αγριότητα και δε νίκησες.
Δεν υπάρχει επόμενη φάση.
Δεν υπάρχει επόμενη κλιμάκωση.
Άρα ο φόβος που έχεις αφορά στην ίδια την επόμενη ημέρα.
Και αυτός ακριβώς είναι ο πιο επικίνδυνος φόβος, ο απελπισμένος, ο απεγνωσμένος φόβος του θύτη.
Και σήμερα κυρίες και κύριοι, αυτό είναι που πρέπει να δούμε και σαν Ευρωπαίοι και σαν Έλληνες είναι :
πώς θα αντιμετωπίσουμε έναν θύτη που βρίσκεται σε απόγνωση.
Και μάλιστα, ειδικότερα για το Ισραήλ, όταν αυτή την απόγνωση τη διαχειρίζεται ο πλέον σκληροπυρηνικός πρωθυπουργός, Νετανιάχου, μαζί με ένα συνονθύλευμα ακροδεξιών ρατσιστών και θρησκόληπτων φονταμενταλιστών, οι οποίοι δεν το έχουν σε τίποτα να ξαναρχίσουν ένα πόλεμο στη Γάζα, δεν το έχουν σε τίποτα να δημιουργήσουν μια σοβαρή ανάφλεξη σε ολόκληρη την περιοχή.
Άρα το χρέος μας ως Ευρωπαίοι και κυρίως ως Έλληνες είναι να κατανοήσουμε δύο πράγματα
ότι η ατιμωρησία ισοδυναμεί με παρότρυνση
και ότι η σιωπή γίνεται συνενοχή.
Αυτό όμως που αναφέρω, σχετικά με το τρόπο που θα πρέπει να σταθούμε δίπλα στον Παλαιστινιακό λαό, αφορά και από τη μεριά μας την υπέρβαση ενός άλλου φόβου, του φόβου που μας έχει δημιουργήσει το ίδιο το σύστημα.
Γιατί φόβος είναι να μην τιμωρείς.
Φόβος είναι η σιωπή.
Και δε χρειάζεται να φτάσουμε στα της Μέσης Ανατολής για να δούμε την παγίδα που δημιουργεί το σύστημα δια μέσω του φόβου.
Μια βόλτα μέχρι τον Άγιο Παντελεήμονα είναι αρκετή.
Είναι ακριβώς ο ίδιος μηχανισμός του φόβου.
Ο ίδιος μηχανισμός που παρήγαγε το φόβο για τις ρουκέτες της Χαμάς, παράγει και το φόβο για τους μετανάστες.
Ο ίδιος μηχανισμός που παρήγαγε το φόβο για τους μουσουλμάνους, παράγει και το φόβο για το τζαμί.
Και ακριβώς την ίδια νομιμοποίηση που ζήτησε η πολιτική του Ισραήλ για την εξόντωση της Χαμάς, ζητάνε και οι αντιδραστικές κυβερνήσεις για την εξόντωση των μεταναστών.
Ακριβώς την ίδια γραμμή επίθεσης που υιοθέτησε η πολιτική των εποικισμών, υιοθετούν και οι αντιδραστικές κυβερνήσεις για τις κουκούλες και για τα καρτοκινητά.
Εάν λοιπόν πρέπει να κάνουμε κάτι είναι να σπάσουμε αυτή τη γραμμή του φόβου,
αυτή τη γραμμή επίθεσης του συστήματος,
το οποίο ακριβώς επειδή είναι φοβισμένο από τα θύματα που εκείνο έχει δημιουργήσει, προσπαθεί να φοβίσει και τα θύματά του, προσπαθεί να φοβίσει και αυτό που ονομάζουμε δυτικές κοινωνίες.
Μπορούμε λοιπόν να σπάσουμε αυτό το φόβο ή είμαστε οι μοιραίοι ενός συστήματος;
Μπορούμε να σπάσουμε αυτό το φόβο ή είμαστε τα ίδια τα αποτελέσματα του φόβου;
Μπορούμε συναγωνιστές και συναγωνίστριες !!!
Όπως μπόρεσε το 1982 ο Ανδρέας Παπανδρέου όταν ως ηγέτης ενός δυτικού κράτους, μέλους της Ε.Ε και του ΝΑΤΟ, μετέφερε και έφερε στην Ελλάδα τον κατά κόσμο “τρομοκράτη”, Γιασέρ Αραφάτ.
Ποιες είναι οι προϋποθέσεις άρσης του φόβου μας?
Είναι καταρχήν η γνώση.
Για να δούμε τι έκανε τότε ο Ανδρέας Παπανδρέου.
Αυτό που για κάποιους φάνταζε ουτοπία, ο Παπανδρέου το έκανε ιδεώδες.
Το ιδεώδες το έκανε θεωρία, ιδεολογία. Αυτό σήμαινε το χιλιοταλαιπωρήμενο σήμερα σύνθημα η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες.
Τη θεωρία την έκανε οδηγό δράσης έναντι του Αραφάτ.
Και αυτός ο οδηγός δράσης δημιούργησε τη νέα νήσο: τη διεθνοποίηση του Παλαιστινιακού.
Από τότε έως σήμερα μεσολάβησε η Σερβία , μεσολάβησε το Ιράκ και το Αφγανιστάν, μεσολάβησε ο εγκλεισμός του Αραφάτ στη Ραμάλα, μεσολάβησε το ολοκαύτωμα της Τζενίν, της Ναμπλούς, της Γάζας.
ΚΙ εμείς, όλος ο δυτικός κόσμος φοβισμένοι και σχεδόν υποταγμένοι ανεχθήκαμε διαμελισμούς καρτών,
ανεχθήκαμε ένα πόλεμο πολιτισμών,
ανεχθήκαμε το γεννήτορά του, Τζωρτζ Μπους επί 10 χρόνια,
ανεχθήκαμε τους γυμνούς κουκουλωμένους αιχμαλώτους,
ανεχθήκαμε το Γκουαντάναμο,
ανεχθήκαμε το τείχος,
ανεχθήκαμε τις βόμβες φωσφόρου.
Ανεχθήκαμε και ενδώσαμε.
Φοβηθήκαμε ολόκληρες κοινωνίες και υποταχτήκαμε.
Και κάναμε ακριβώς το αντίθετο από αυτό που μας υπαγόρευε η προυπάρχουσα γνώση.
Μετατρέψαμε τη νέα νήσο, που είναι το ανεξάρτητο. παλαιστινιακό κράτος, σε ουτοπία.
Αυτό είναι το δικό μας έγκλημα.
Το έγκλημα των σύγχρονων δυτικών κοινωνιών.
Συμπεριφερθήκαμε ως ολίγον δημοκράτες ή ακόμη χειρότερα ως κατ’ επιλογή δημοκράτες , αποφασίζοντας ποιος ηγέτης μας κάνει και ποιος όχι, αποφασίζοντας ποια εκλογικά αποτελέσματα μας κάνουν και ποια όχι.
Συμπεριφερθήκαμε ως ολίγον σοσιαλιστές αφού ξεχάσαμε ότι για να είσαι ελεύθερος πρέπει να συνορεύεις με ελεύθερες πατρίδες, αφού μπερδευτήκαμε και επιδείξαμε μηδενική ανοχή σε άλλους και όχι στο έγκλημα.
Συμπεριφερθήκαμε ως ολίγον αγωνιστές αφού μικρές καθημερινές παραχωρήσεις, μικροί καθημερινοί ενδοτισμοί, έφεραν τη μεγάλη υποχώρηση, το μεγάλο ενδοτισμό.
Κυρίες και κύριοι από εκεί πρέπει να ξαναπιάσουμε το νήμα.
Από εκεί που κόπηκε, από εκεί που το κόψαμε και με δική μας ευθύνη.
Φτάνει η ισορροπία του φόβου.
Φτάνει η έκπτωση που γεννάει ο φόβος.
Φτάνει το ολίγον.
Φτάνει η ολίγη ελευθερία, φθάνει η ολίγη ανεξαρτησία, φθάνει η ολίγη πρωτεύουσα.
Σήμερα το έγκλημα περιδιαβαίνει την ανθρωπότητα, περιδιαβαίνει την Παλαιστίνη απόλυτο και ολόκληρο.
Απόλυτοι και ακέραιοι πρέπει να είμαστε κι εμείς.
Και ως προς το τείχος
Και ως προς την αναγνώριση δημοκρατικά εκλεγμένων κυβερνήσεων
Και ως προς την αποδοχή στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων της ανανεωμένης PLO.
Και ως προς την υποχρέωσή μας ότι το δικαστήριο της Νυρεμβέργης για τα εγκλήματα του πολέμου είναι ένα διαρκές δικαστήριο, με παγκόσμιο ακροατήριο και ανοικτό εδώλιο για όποιον εγκληματία, όποιας ταυτότητας και κάθε εποχής.
Και ως προς του τι σημαίνει ανοικτό, ανεξάρτητο, ελεύθερο Παλαιστινιακό κράτος.
Και ως προς το τί σημαίνει δημοκρατική εκπροσώπηση των λαών από τη Βενεζουέλα και το Ιράν, έως την Παλαιστίνη και το Εκουαδόρ.
Σήμερα η νέα νήσος για κάθε δημοκράτη, για κάθε σοσιαλιστή είναι η ξεκάθαρη και απόλυτη θέση επί του όλου. Όλο το δικαίωμα, όλη η πατρίδα.
Δε χωρούν οι ποσοστώσεις σε πατρίδες και σε ανθρώπους.
Σήμερα η νέα νήσος για τον Παλαιστινιακό λαό είναι το ίδιο το θέμα του Συμποσίου:
Ιερουσαλήμ πρωτεύουσα του Αράβων, πρωτεύουσα του Ανεξάρτητου Παλαιστινιακού κράτους. Πρωτεύουσα πολιτισμών, θρησκειών, γλωσσών.
Αθήνα, 23 Ιουνίου 2009
Επιστροφή στο "Σίβυλλα-Sibilla"